Όταν ήσουν παιδί, ήσουν εντελώς αθώος και αγνός αλλά επίσης εξαιρετικά εξαρτώμενος. Χρειαζόσουν κάποιον να σε ταΐζει, να σε κρατάει και να σε προστατεύει, ειδάλλως δεν θα μπορούσες να επιβιώσεις. Έτσι, ολόκληρο το νευρικό σου σύστημα και η ψυχολογία σου οργανώθηκε γύρω από μία αποστολή – την επιβίωση.
Κάποια στιγμή, τεράστια κύματα συναισθημάτων πλημμύριζαν το μικρό σου σώμα: φόβος, λύπη, οργή. Αντί να συναντήσεις συμπόνια και ασφάλεια, πήρες ένα κρύο βλέμμα από μια καταβεβλημένη μητέρα, έναν απογοητευμένο ή θυμωμένο πατέρα. Το σώμα σου έμαθε ότι αυτό το κομμάτι του εαυτού σου δεν είναι ασφαλές· πως αν το νιώσεις ή το εκθέσεις, θα χάσεις την αγάπη. Έτσι το έθαψες.
Εκεί αποφάσισες πως το να είσαι αληθινός σημαίνει να είσαι μόνος. Το να είσαι αυθεντικός σήμαινε σωματική και συναισθηματική εγκατάλειψη από τους γονείς σου. Έπρεπε να παραδώσεις την αυθεντικότητα για να κρατήσεις τη σύνδεση και την επιβίωση.
Στο παρόν, εξακολουθείς να φέρεις τις ίδιες παιδικές μάσκες που έχτισες τότε. Ξυπνάς προσποιούμενος, χαμογελάς ενώ μέσα σου είσαι κομματιασμένος. Οι μάσκες είναι βαριές, αλλά γνώριμες.
Αυτά δεν είναι απλώς κακές συνήθειες· είναι μηχανισμοί αυτοκατευνασμού, χτισμένοι από ένα παιδί που δεν είχε κανέναν να το προστατεύσει. Το σώμα όμως δεν ξεχνά· αρχίζει να φωνάζει μέσα από άγχος, burnout, κατάθλιψη ή ακόμα και σωματικά νοσήματα. Όλα είναι μηνύματα αφύπνισης.
Αυτό είναι το τραύμα: όχι αυτό που σου συνέβη, αλλά αυτό που συνέβη μέσα σου όταν η αγάπη δεν ήταν ασφαλής. Είναι η αποσύνδεση από τα γνήσια συναισθήματά σου, που δεν ήταν ασφαλές να τα νιώσεις.
Θεραπεία σημαίνει επανασύνδεση. Να επιτρέψεις και να επιστρέψεις στη θλίψη, στον θυμό, στον τρόμο, στη ντροπή – σε όλα τα κομμάτια που έκλεισες έξω για να επιβιώσεις. Να αναθρέψεις το μικρό παιδί που ποτέ δεν έλαβε βοήθεια. Να μάθεις να μένεις αυθεντικός και πραγματικός, ακόμη κι όταν υπάρχει ρίσκο απόρριψης.
Η πραγματική θεραπεία δεν είναι να «αντιμετωπίζεις» τη ζωή καλύτερα· είναι να επανορθώσεις για τα κομμάτια σου που εγκατέλειψες προκειμένου να αγαπηθείς.
Η θεραπεία δεν είναι μόνο κατανόηση του τραύματος· είναι επανασύνδεση με τη βαθιά, έμφυτη επιθυμία για ζωή, για επαφή, για έρωτα με την ύπαρξη. Η βαθιά επιθυμία είναι η κίνηση της ψυχής προς το φως, προς τη σύνδεση με τον άλλον και με τον εαυτό.
Όταν επιτρέπεις στα θαμμένα συναισθήματα να αναδυθούν και τα αγκαλιάζεις χωρίς φόβο, επιστρέφεις στη ζωντανή ροή της ύπαρξης – εκεί όπου δεν χρειάζεται πια να επιβιώνεις, αλλά μπορείς να ζεις αληθινά.
Ο Νίκος Α. Παππάς, εκπαιδευμένος στη Μη-Κατευθυντική Παρεμβατική Μέθοδο (NDI / Michel Lobrot), καθοδηγεί άτομα και ομάδες μέσα από τη Βαθιά Επιθυμία, καλλιεργώντας προσωπική ανάπτυξη, αυτογνωσία και ουσιαστικές σχέσεις.
Όλα τα νέα άρθρα με πρακτικές ιδέες και έμπνευση για μια πιο ισορροπημένη ζωή.
